Умацаванне пазіцый у Інданэзіі і, як вынік гэтага, ускладненне адносін з Англіяй, чыім портам на выспе Св. Алены галандцы карысталіся ў якасці перавалачнай базы і месцы адпачынку экіпажаў судоў, якія курсуюць паміж Інданэзіяй і Еўропай, прымусілі галандцаў шукаць магчымасці для падставы ўласнай базы на гэтым маршруце. Дапамог выпадак.

Галандскае судна патрывала крушэнне ў мыса  Добрай Надзеі, і маракі змушаны былі на нейкі час у чаканні дапамогі абгрунтавацца на ўзбярэжжа Паўднёвай Афрыкі, якая знаходзілася пад кантролем партугальцаў. Іх судны з'яўляліся тут даўно, з часоў вядомага плавання Васко ды Гамы. Партугальцы, аднак, пабойваліся ваяўнічых афрыканскіх плямёнаў, якія насялялі ў гэтых краях. Матросы ж галандскага судна, якія вярнуліся на радзіму, пераканалі дырэкцыю Ост-Індскай кампаніі ў тым, што ўсе што існавалі балачкі пра першабытнікаў, якіх нярэдка лічылі крыважэрнымі канібаламі,- не што іншае, як выдумка. У дакладзе маракоў ёсць такія словы: "Сапраўды, яны забілі некалькі салдатаў і маракоў... Аднак мы ўпэўнены, што і нашы галандскія сяляне ці наўрад вялі б сябе інакш, калі б прышэльцы знішчалі ці зганялі іх быдла. З намі ж першабытнікі штодня вялі гандаль і былі прыязныя; яны добраахвотна прыганялі нам сваіх быкоў і авечак. І калі да берага прыстала "Спадчынная прынцэса" з 80 ці 100 цяжкахворымі на борце (гэта судна і выратавала маракоў, якія пацярпелі караблекрушэнне), мы змаглі даць ім досыць мяса і птушкі. Амаль усе хворыя неўзабаве акрыялі. З разважлівым, тлумачальным кашталянам, які ветліва звяртаўся б з гэтымі гатэнтотамі, сумленна з імі адплачваў і даваў бы ім час ад часу жменьку бобон ці гароху (для іх гэта дэлікатэс), нам можна было б іх не асцерагацца".

Часткі